ไม่รู้ซินะ ทุกวันนี้เหมือนเราอยู่คนละโลกัน
คำว่ารักมันไม่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น เราก็ยังร้องไห้ทุกวัน
โทรไปร้องไห้กับแม่ทุกวัน รู้สึกแย่นะ
เมื่อวานก็เจอกันโดยบังเอิญ นั่งรถเมล์ด้วยกัน
คุยไม่กี่คำ น้ำตามันก็ไหล มันเหมือนว่าทั้งๆที่เราเปงแฟนกัน
แต่ทำไมมานยากลำบากในการเจอกัน แต่กับคนนั้นแค่คนนั้นโทรมา
ตัวเองก็ไปแล้ว ก็เข้าใจว่าตอนนี้คือเวลาของเค้า เราตกลงกันแล้วว่าจะรอ
แล้วถ้ารอแล้วสุดท้ายเค้าไม่เลือกเรา มันไม่คุ้มเลยที่รอคอยแบบคนที่มีความหวัง
รอคอยคนที่เรารัก จะมีใครกันปฏิเสธว่าทำแบบนี้มันเหมือนทำร้ายตัวเอง
แต่เพื่อคนที่เรารัก เราพร้อมที่จะรอ แต่ดูแล้วไม่มีทางที่เค้าจะเลือกเรา
เวลาไม่ช่วยอะไรจริงๆ มันอยู่ที่ใจเรานี่แหละ พยายามที่จะทำอะไรที่ตัวเองชอบ
แต่ทำอะไรก็คิดถึงแต่เค้า บางวันอยู่ๆน้ำตามานกะไหลเอง
เมื่อวานก็ได้นั่งคุยกัน เรามีอะไรก็พูด เราอึดอัด
เราก็บอกเค้าแระ ถ้าไม่เลือกเรา ให้เราไปเหอะ
เราอยากเปงคนเดินออกไปเองทุกอย่างจะได้จบ ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขเราพอแล้ว
เราจะเป็นอะไรไม่เป็นไรจริงๆ เราอยู่ได้ เรายอมเสียสละ
อีก 9 วัน ทรมานมากๆอะ ต้องอยู่กับความรู้สึกแบบนี้
เราสู้อะไรเค้าไม่ได้เลย เราไม่ได้เจอ เราโทรหาก็ไม่ได้ พ่อแม่เค้าก็ยังไม่รู้จักเรา
ทุกอย่างมันจบตั้งแต่แรกแล้ว ว่าสุดท้ายแล้วยังไงเราไม่มีทางสู้ได้เลย
ที่เรามี ก็แค่ความรัก รักที่พร้อมจะเสียสละ รักแบบที่ไม่ต้องการอะไร
เราก็ไม่รู้หรอกว่าถ้าถึงว่านั้นแล้ว ได้ยินคำที่เธอบอกออกมาแล้ว
เรายังจะยืนอยู่ไหวไหม แต่เราเชื่อในตัวเองนะ ว่าเราอยู่ได้ เราจะหายไป
หายไปจริงๆ ไม่มีการกวนใจ แต่เราก็ยังรัก รัก รัก แค่เห็นเธอมีความสุขฉันก็พอใจ
