::พื้นที่ส่วนตัวของช้านนนนน::

ทำไมความรู้สึกแบบนี้ไม่จากไปซักที

รู้สึกเหมือนไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งคิดถึง

ทุกวันนี้กลายเป็นตัวสำรอง

ไม่มีใครอยากเป็น และเราเองก็ไม่อยากเป็น

กลายเป็นตัวเลือกแบบนี้หรอมานคุ้มค่ากับความรักของเรา?

แต่ก็สมควรแล้วละ ให้เค้ากลับไปดูแลสิ่งที่ควรดูแล กลัวคนนั้นจะตายซะก่อน

รักกันมาก ทำไมไม่ไปรักกันให้ไกลๆ

ทำไมคนนั้นถึงไม่รู้สึกสงสัยอะไรมั่งเลยว่าทุกวันนี้เค้ายังโทรหาเรา?

สองคนนั้นจะตกลงกันยังไงเราไม่รู้ แต่ทำไมยังมาทำร้ายจิตใจเราอีก?

ไม่อยากกลับมาคบกับเราแล้ว บอกเราตรงๆดิ เราเข้าใจ

ไม่งั้นถ้าเป็นแบบนี้เราหยุดรักเค้าไม่ได้จริงๆ

เมื่อไรเรื่องนี้มันจะจบ สุดจะอ่อนล้าเลย

น้ำเสียงที่คุยกับเค้าต้องร่าเริง ไม่พูดมาก ไม่พูดถึงเรื่องเค้ากับคนนั้น

แต่ในใจเราหรอได้อยากจะบอกออกมาเลยว่า ไม่กลับมาคบกับเราก็บอกมาตรงๆ

คนรอเวลามันเยอะกว่าคนที่ถูกรอ คำก็บอกว่าให้รอ สองคำก็บอกว่าให้รอ

ทำไม? ทั้งๆที่วันนั้นเราบอกจะไป เค้าเองเป็นคนรั้งเราไว้เป็นครั้งที่สอง

สถานภาพนี้หรอที่เราได้รับกับความรักที่ให้เค้าหมดทั้งหัวใจ

ตัวเค้าเองไม่อยากให้คนนั้นเสียใจ แล้วเราละ?

คนที่ทุกข์ทรมานก็คือเราเพียงคนเดียว เค้าไปรื่นเริงกับผู้หญิงคนนั้น

นี่หรอ สิ่งที่เราได้รับหลังจากรอครั้งแรก นี่หรอ

เห็นคุณค่าความรักเราบ้างหรือป่าว?

ใครกันแน่ที่ใจต้องการ ใครกันแน่ที่พอเห็นเค้าจะไปแล้วรั้งไว้

ใครกันแน่ที่ชีวิตขาดเค้าไม่ได้?  ถ้าคำตอบเป็นคนนั้น ก็อย่ากลับมาหาเราอีก

เกลียดความรัก ไม่อยากมีมันอีกแล้ว ทรมานอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ได้แต่รอคอยว่าทุกๆอย่างจะผ่านไป เจอคนที่ดีที่เค้าไม่กลับไปหาแฟนเก่าแบบนี้

คบมา 3 คนเจอเรื่องแบบนี้ทั้ง 3 คน ทำบาปทำกรรมอะไรไว้ละเนี่ย?

แต่ครั้งนี้มานทรมานและยืดเยื้อเกินกว่าจะทำใจได้เลย

เมื่อไรที่หมดเวรหมดกรรมกันไป เราจะไม่รู้จักกันอีก

จะรักใครคนใหม่ได้เมื่อไรก็ไม่รู้ หัวใจแม่ม บอบช้ำ

สองคนมีความสุข มีแต่เราคนเดียวที่จมอยู่กับเค้าทุกข์ ทรมาน T^T

นี่ละมั้งที่คนอย่างเราจะได้รับตลอดชีวิต เกลียดความรัก