::พื้นที่ส่วนตัวของช้านนนนน::

ถามก็โกรธ อือ ไม่อยากบอก เราคงไม่ถามแล้วละ

ปวดใจ เค้ากลับไปทำตัวเหมือนเดิมกันมากๆ

แววที่เค้าจะกลับมาหาเรานั้น เรียกได้ว่า ลดลง

แต่เรากะยังเชื่อใจในคำสัญญาของเค้า ถึงมานจะดูเชื่อยาก

เรารักเค้า เรารอวันที่เค้ากลับมา ไม่มีอะไรจะเจ็บปวดมากขนาดนี้แล้ว

การเดินคนเดียวกับที่ที่เคยไปด้วยกัน เหมือนเพลงความซื่อสัตย์เลย

เราทำไม่ได้ที่จะไม่คิดถึงเค้า ทำอะไรที่เคยทำด้วยกัน เราก็ยังทำอยู่

ทำไมนะ ทำไมต้องรอคอยแบบนี้กัน ทำไมเราต้องทุกข์เศร้า และเค้ากับมีความสุข?

คุยกับแม่ แม่ก็บอกม่ะก่อนเรายังอยู่ได้ ถูกทำพูดแม่ถูกที่สุด

แต่ก็นั่นแหละ มันยังคาใจ มันยังไม่ได้เลิกกัน ถ้าเค้าไม่อยากเลือกเรา ไม่อยากกลับมาหาเรา

ทำไมไม่พูดมา คำเดียว สั้นๆ "เลิก" ทำไมถึงยังฉุดรั้งเราไว้?

เราจะต้องมานั่งรับรู้ มานั่งอดทน กับสิ่งที่เรารู้ว่าเค้าไปด้วยกัน ไปทำสิ่งที่เคยทำด้วยกัน

ทำไมนะ ทั้งๆที่เราเลือกเปงคนที่จะเดินออกมา ปวดใจ เจ็บใจ จนไม่รู้จะอธิบาย

ได้แต่คิดว่าไอ่เวลาที่ให้ไป พอถึงวันนั้นทุกอย่างจะจบ ว่าสุดท้ายเราจะต้องเดินคนเดียว

แบบที่ทำอยู่ตอนนี้ เราเจ็บปวด เราร้องไห้ แต่กลับว่าคนที่ทุกข์ใจมากกว่าเราที่เห็นเราเสียใจกับเป็นแม่

เราทำให้แม่เสียใจ เมื่อไรเราจะคิดได้นะ ว่าเราไม่ควรจะมาพร่ำเพ้อแบบนี้

ตกลงตอนนี้เรายังเปงแฟนกันอยู่หรือเปล่า? ตกลงเราต้องไปเสม็ดคนเดียว? คำตอบมานออกไปในแง่ลบอีกแล้ว

ณ ตอนนี้มานเจ็บปวด อยากหยุดความเจ็บปวด อยากหนีปัญหา แต่ทุกสิ่งอย่างมันทำไม่ได้

สับสนว่าเราจะทนไปทำไม อีก 10 วัน สุดท้ายจะต้องเดินคนเดียวก็โอเค แค่อยากได้ยินว่าไม่ได้รักแล้ว

เราจะเดินหันหลังให้ทันที T^T โศกได้อีกเฮ้ออออออออออออออออออออออ