::พื้นที่ส่วนตัวของช้านนนนน::

โดนตามกรี๊ดๆ -"- เค้าคงรักมากอะ ไม่อยากจะสูญเสียไป

แต่เรื่องมานเกิดไปแล้ว มันเดินหันหลังกลับไปแก้ไม่ได้อีกแล้วอะ

เราอาจจะดูเลวมากในสายตาทุกคน แต่ยังไงเรากะรู้ตัวเราอะ

ว่าไม่ได้เปงคนทำให้ความรักเค้าล้มลง

เค้าเลิกกันเองไม่เกี่ยวกับเราอะ เข้าใจไหม?

ตอนนั้นเราไม่เคยบอกเลยว่าเลิกเราน่ะ เราอยู่ได้น่ะ

ยังไงซะ เรากะอยู่ได้ เราอาจจะฟูมฟายบ้าง แต่เรากะผ่านมันได้

เราผ่านจุดนั้นมาแล้ว ที่บอกว่า"ถ้าไม่มีเค้าคนนั้นเราจะอยู่ได้ไง"

เราไม่เคยพูดคำนั้นอีกเลย เพราะเราผ่านมันมาได้จริงๆ 1 เดือนเท่านั้น

มันอาจจะดูนานสำหรับเวลาในช่วงที่ทรมานสุดๆ แต่เราก็ผ่านมันมาได้อะ

ตอนนี้เรามาอยู่ตรงที่ เค้าเลิกกันแล้วมาคบกับเรา เราเลยรู้ว่าคนนั้นรู้สึกยังไง

แต่ให้เราทำอะไร ให้คุยกับเค้าหรอ ไม่ได้อะ เราเองแหละที่อ่อนแอและเสียใจ

เค้าคนนั้นพยายามจะเอาชนะ เราก็เคยทำแบบนั้น

แต่ต่างกันตรงที่เราไม่กลับไป ไม่กลับไปอยู่กับคนที่ไม่รักเรา

เราว่ามันยิ่งดูคนที่ทิ้งเราสำคัญมากขึ้นซะอีก ยิ่งเอาชนะอีกคนแต่ก็ยิ่งทำร้ายใจตัวเอง

ทำไมเราจะไม่เข้าใจ ยิ่งพยายามทำมันยิ่งเจ็บที่ตัวเราเองอะ

ทำร้ายตัวเองมากกว่า กลับมาอยู่กับตัวเอง ถอยหลังมาอีกก้าวนึง

มาย้อนดูว่าสภาพตัวเราตอนนี้เป็นยังไง วิธีนี้แหละ ที่เราทำได้อะ

ที่เราก้าวผ่านอกหักครั้งแรกในชีวิต มานทรมาน แต่มันทำให้เรารู้อะไรมากขึ้น

เรากะไม่รู้หรอกว่าเราจะคบกันไปนานแค่ไหน

ถ้ามีวันนึงเกิดว่าเราอกหัก เลิกรากันไป เราขอฟูมฟาย อยู่กับตัวเอง

แล้วเราก็ผ่านไปได้ เจงๆนะ เราเชื่อว่ายังไงซะเราก็ผ่านมานไปได้

ความรักมันก็มีสมหวัง ผิดหวัง ไม่มีอะไรหรอกที่สมบรูณ์แบบน่ะ

ถ้าทุกคนสมหวังกันหมด มานจะไม่สมดุลน่ะ

เดินมาไกลขนาดนี้แล้ว เราหันหลังไม่ได้แล้ว วิ่งหนีก็ไม่ได้ เดินหน้าอย่างเดียว

ชีวิตเรามันก็ดีนะ เจอมาทุกรูปแบบ ประสบการณ์

ทุกวันนี้ยังเก็บความทรงจำดีๆ ไว้เปงแรงใจ และวันที่ แย่ๆ กะเอาไว้เปงบทเรียน

ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อยู่กับปัจจุบัน มองอนาคตบ้างแต่อย่าคาดหวัง

คาดหวังมากมันจะเจ็บปวด เด่วจะมีแผลเพิ่มมาอีก เหอๆ

สุดท้ายนี้ ขอให้คนนั้นผ่านพ้นเรื่องราวครั้งนี้ไปได้อะ เวลาเท่านั้นที่ช่วยได้ สู้ๆนะ ^^