::พื้นที่ส่วนตัวของช้านนนนน::

เหนื่อย... ทรมาน...

ไม่รู้ว่าต้องทนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

เรามันตัวอะไรนะ?!? เมื่อไรจะกลับมาสภาพปกติ เหอะๆ

ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมต้องทนทรมานแบบนี้

สิ่งที่เค้าทำมันไม่น่าให้อภัย แต่เราก็ให้อภัยเค้า

เราเจ็บอยู่คนเดียวจริงๆเรื่องนี้ ทุกข์ทรมานเหลือเกิน

สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า แล้วเราก็ต้องอยู่คนเดียว

เหอะๆ เรามันตัวอะไรนะ เรามันเป็นแค่อากาศน่ะหรอ

ไร้ตัวตน ไร้หัวใจ เค้าไปด้วยกัน แต่เราต้องเดินคนเดียวน่ะหรอ แบบนี้หรอ

ทนได้ไงฟะ พอถึงวันที่ตกลงกัน ถ้ามันไม่ใช่ตามที่เราหวังเราก็จะไปตามทางของเรา

แล้วไดอารี่นี้เค้าก็คงได้อ่านตามเราตั้งใจ เฮ้อ ทุกข์ขอรับ

แม่ม สิ่งที่เค้าทำมันช่างบาดลึกลงไปในหัวใจจริงๆซิน่า

ลบรูปที่ถ่ายด้วยกัน ลบคอมเม้น อืมก็ดีหนิ

ทำเพื่อคนนั้น แม่ม ยังเม้นข่มอีกว่า "น่าจะเอารูปที่ถ่ายคู่กันลง"

แบบนี้นะหรอ แบบนี้ที่เราต้องทน และยอมรับ เราต้องเป็นคนยอมรับอีกแล้วหรอ?

ดีนี่ คนนั้นก็ทำตัวแบบผู้ชนะเต็มๆ ยินดี แล้วขออย่างนึงได้ไหม ช่วยไปรักกันแม่มให้ไกลๆ

ไกลจากชีวิตกุ ได้ไหม?

กุเกลียดพวกไม่ยอมรับความจริงอย่างคนนั้น

กะรู้สึกหนิ ว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว แล้วยอมรับไหม?

สิ่งที่กระทำให้กุเห็นคือการไม่ยอมรับความจริง

ช่วยออกไปจากชีวิตกุซักที จะไปทำกับเข้า จะไปถ่ายรูปอะไรก็ตามใจ

อยู่แบบผู้ชนะ แบบที่ต้องการ กุจะทำแบบที่กุจะทำ

กุไม่ใช่ผู้แพ้ เข้าใจไว้ด้วย ออกไปจากชีวิตกุซักที

ลองไม่มีกันดูมันน่าจะทำให้รู้นะว่าต้องการอะไร

ถึงความรักมานจะแย่มาขนาดนี้แล้ว เค้าก็ยังเชื่อนะ ว่าเราเป็นคู่กัน

แค่ block skype,,block m แค่นี้จะไม่มีวิธีอื่นเลยหรอที่จะพยายามติดต่อ

เรายังเชื่อว่าเราคู่กัน เรายังเชื่อ แต่ถ้าตัวเองไม่พยายาม ก็ไม่รู้ต้องทำไง

เค้ารักตัวเองนะ ที่เค้ารอถึงทุกวันนี้เพราะเค้ารักตัวเอง

แต่ที่เค้าจะต้องจากไปแบบนี้ เพราะตัวเองเลือกทุกอย่างด้วยเหตุผล

เลือกด้วยความพอใจของตัวของตัวเองเอง เลือกเพราะคนรอบข้าง เลือกเพราะครอบครัว

เลือกตามที่คนนั้นบอกว่าต้องใช้เหตุผล

แต่เคยถามหัวใจตัวเองบ้างหรือป่าวว่าอะไร

คำตอบของหัวใจเค้าตอนนี้ เค้ารักตัวเอง รักมาก อยากให้ตัวเองรู้ว่าไอ่ความคิดจะออกมาจากชีวิตน่ะ

มานขัดแย้งกับความต้องการในชีวิตของเค้า

ถามทั้งชีวิตและหัวใจคำตอบมันก็คือตัวเอง ไม่รู้สินะ เหมือนคนไม่รู้จักพอ

ตอนนี้ต้องการแต่ตัวเอง ต้องการมีชีวิตในอนาคตที่มีตัวเอง

อยากทำให้ตัวเองมีความสุข มันดูจะมากไปหรือป่าวนะ?

อยากให้ตัวเองรู้นะ อยากให้รู้ว่าใจเค้าจะสลายแล้ว

คืนวันเลวร้ายมันมาทำให้ชีวิตหม่นหมอง แต่เค้ากะต้องผ่านมันไปให้ได้

จุดเริ่มต้นของการอยู่โดยลำพังมันเกิดขึ้นแล้วละ ที่วาดฝันไว้มากมายมันคงโดนลบไปหมดแล้ว

แต่กระนั้นก็เถอะ ก็ยังดื้อดึงคิดเอาข้างเดียว ว่าสุดท้ายแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน

รักตัวเองนะ ที่สุดของหัวใจ ขอให้ตัวเองมีความสุข สมหวังในทุกๆเรื่อง ทุกๆอย่างจะดีขึ้น

ทำไมความรู้สึกแบบนี้ไม่จากไปซักที

รู้สึกเหมือนไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งคิดถึง

ทุกวันนี้กลายเป็นตัวสำรอง

ไม่มีใครอยากเป็น และเราเองก็ไม่อยากเป็น

กลายเป็นตัวเลือกแบบนี้หรอมานคุ้มค่ากับความรักของเรา?

แต่ก็สมควรแล้วละ ให้เค้ากลับไปดูแลสิ่งที่ควรดูแล กลัวคนนั้นจะตายซะก่อน

รักกันมาก ทำไมไม่ไปรักกันให้ไกลๆ

ทำไมคนนั้นถึงไม่รู้สึกสงสัยอะไรมั่งเลยว่าทุกวันนี้เค้ายังโทรหาเรา?

สองคนนั้นจะตกลงกันยังไงเราไม่รู้ แต่ทำไมยังมาทำร้ายจิตใจเราอีก?

ไม่อยากกลับมาคบกับเราแล้ว บอกเราตรงๆดิ เราเข้าใจ

ไม่งั้นถ้าเป็นแบบนี้เราหยุดรักเค้าไม่ได้จริงๆ

เมื่อไรเรื่องนี้มันจะจบ สุดจะอ่อนล้าเลย

น้ำเสียงที่คุยกับเค้าต้องร่าเริง ไม่พูดมาก ไม่พูดถึงเรื่องเค้ากับคนนั้น

แต่ในใจเราหรอได้อยากจะบอกออกมาเลยว่า ไม่กลับมาคบกับเราก็บอกมาตรงๆ

คนรอเวลามันเยอะกว่าคนที่ถูกรอ คำก็บอกว่าให้รอ สองคำก็บอกว่าให้รอ

ทำไม? ทั้งๆที่วันนั้นเราบอกจะไป เค้าเองเป็นคนรั้งเราไว้เป็นครั้งที่สอง

สถานภาพนี้หรอที่เราได้รับกับความรักที่ให้เค้าหมดทั้งหัวใจ

ตัวเค้าเองไม่อยากให้คนนั้นเสียใจ แล้วเราละ?

คนที่ทุกข์ทรมานก็คือเราเพียงคนเดียว เค้าไปรื่นเริงกับผู้หญิงคนนั้น

นี่หรอ สิ่งที่เราได้รับหลังจากรอครั้งแรก นี่หรอ

เห็นคุณค่าความรักเราบ้างหรือป่าว?

ใครกันแน่ที่ใจต้องการ ใครกันแน่ที่พอเห็นเค้าจะไปแล้วรั้งไว้

ใครกันแน่ที่ชีวิตขาดเค้าไม่ได้?  ถ้าคำตอบเป็นคนนั้น ก็อย่ากลับมาหาเราอีก

เกลียดความรัก ไม่อยากมีมันอีกแล้ว ทรมานอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ได้แต่รอคอยว่าทุกๆอย่างจะผ่านไป เจอคนที่ดีที่เค้าไม่กลับไปหาแฟนเก่าแบบนี้

คบมา 3 คนเจอเรื่องแบบนี้ทั้ง 3 คน ทำบาปทำกรรมอะไรไว้ละเนี่ย?

แต่ครั้งนี้มานทรมานและยืดเยื้อเกินกว่าจะทำใจได้เลย

เมื่อไรที่หมดเวรหมดกรรมกันไป เราจะไม่รู้จักกันอีก

จะรักใครคนใหม่ได้เมื่อไรก็ไม่รู้ หัวใจแม่ม บอบช้ำ

สองคนมีความสุข มีแต่เราคนเดียวที่จมอยู่กับเค้าทุกข์ ทรมาน T^T

นี่ละมั้งที่คนอย่างเราจะได้รับตลอดชีวิต เกลียดความรัก

นี่คือสิ่งที่ต้องทน?

พูดออกมารู้ว่าไม่ตั้งใจ แต่รู้ไหมเพื่อนเมิงเจ็บเข้าไปถึงข้างใน

เมิงกะรู้กุยังทำใจไม่ได้ กุไม่อยากฟังชื่อคนนั้น พูดไม่ออก

ทรมาน อย่างบอกไม่ถูกเลย เหมือนโดนทิ่มแทงหัวใจ

สุดท้ายคนที่เจ็บก็คือตัวเราเอง พยายามทำให้มานลืมๆ

ทำให้สิ่งดีๆเข้ามา แต่พอเจอคำคำเดียว ชื่อคนนั้นคนเดียว เฟล

วางช้อนกุไม่กินอีกเลย กินไม่ลง ไม่ได้เกลียด แต่ไม่อยากได้ยิน

เรื่องพวกนี้เมื่อไรจะจบไป ทำทุกอย่างมันยังคาราคาซัง

ตกลงเรายังเป็นแฟนกันอยู่หรือป่าว หรือเราเปงแค่เพื่อนคุยในเวลาเหงา?

อะไรกัน ทุกอย่างทำร้ายจิตใจ บอบช้ำ ถ้าไม่ใช่ก็จากไปได้ไหม

โชคชะตาขอร้องละ ถ้าเรากะเค้าไม่ใช่คู่กัน ให้เค้าจากไปคบกับคนนั้นแบบไม่ต้องหวนมา

แต่ถ้าใช่คู่กัน กะขอให้ทุกอย่างดีขึ้นซักที

ไม่อยากจะต้องมานั่งตอบคำถาม "ดีขึ้นหรือยัง"

แล้วกุต้องดีขึ้นเรื่องอะไรวะ? กุยังไม่ได้บอกใครเลยว่าเลิกกัน เพราะมันไม่ใช่

กุเพิ่งมานึกออกว่าสัปดาห์ก่อน เห็นไอ่คนมาถามเดินกับคนนั้น เออ จะทำอะไรก็ทำไป

แล้วกะเพื่อนสนิทกุเองพูด "..." คนนั้น ขึ้นมาเพื่อ?

กุจะไม่ไหวอยู่แล้ว เรื่องพวกนี้ออกไปจากชีวิตซักที ใจมานแย่แล้ว

ร้องไห้อีกแล้ว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทบจิตใจ เหอะๆ

เฟล หัวใจมานย่ำแย่

ทำไมเราต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย?

ห้ามพูด ห้ามเซ้าซี้ นี่หรอสิ่งที่เราได้รับ

เรากำลังทำอะไรอยู่? เรากำลังเดินไปทางไหน?

สถานะอะไรก็ไม่รู้ พูดนั่นก็ไม่ถูกใจ พูดนี่ก็ไม่ถูกใจ

ไม่พอใจเราก็ปล่อยเราไปเหอะ อย่างรั้งเราไว้เลย

เรามันดี ไม่เหมาะ ไม่ทำให้ตัวเองมีความสุขแบบคนนั้น

เรามันตัวอะไรก็ไม่รู้ ทำไมไม่จากกันไปซักที

เราไม่มีทางจะได้กลับมาคบกัน ตราบใดที่ยังเป็นคนโลเลแบบนี้

ตราบใดที่ยังอยากดูแลคนนั้นไม่อยากให้คนนั้นเสียใจ เราจะกลับมาคบกันไม่ได้แน่นอน

ความรักไม่ทำร้ายเรา แต่ความหวังนี่แหละทำร้ายเรา

เราไม่มีสิทธิ์อะไรอีกแล้วงั้นหรือ?

ทำไมเราต้องรอ เราไม่เข้าใจ

ตอนนี้มานกลายเปงความชินชา

แม่ม ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้

ถ้าไม่ใช่คู่กัน ทำไมไม่จากกันไปซักที จบกันไปเลย

ไม่ต้องมาพิสูจน์อะไรแล้ว รอแบบไม่มีทางจะกลับมาเหมือนเดิม

เพื่ออะไร ขอเหอะ ถ้าไม่ใช่คู่กัน ก็ขอให้จากกันไปเลย

อย่ามาทำให้ทรมานแบบนี้ ถึงแม้หัวใจมันจะยังรักตัวเองคนเดียวสุดหัวใจ

แต่ตอนนี้มานเริ่มจะอ่อนล้า หมดหนทางเยียวยา คนที่มีความสุขก็คือคนนั้นคนเดียว

กลายเปงเค้ากับตัวเองต้องมานั่งคิดถึงกันรักกันอยู่ห่างๆ แบบนี้น่ะหรอ

ห่างกันไปเรื่อยๆ ห่างออกไป  เรามานแค่หุ่นกระป๋องไม่มีหัวใจ

เมื่อไรความทุกข์จะผ่านไปซักที

edit @ 10 Apr 2008 08:28:32 by ::ขนมปัง::

เค้าไม่ยอมบอกเลิกขอรับ เราจะค่อยๆห่างเค้าออกไปเอง

จนหายไปเลย หายไปเลยจริงๆ เริ่มต้นก็คือ Invisible skype,,online แบบ offline ในเอ็ม

โทรมาก็ปล่อยให้มานสั่นๆไป

แบบนี้ก็คงดีซินะ ให้เค้าอยู่กับคนนั้นเหอะ ดีที่สุดแล้ว ลาก่อนเธอ

อยากบอกเธอว่าให้อยู่กับฉัน

บอกคำนั้นจะได้ไหม

ตอนนี้พื้นที่ของฉันทั้งหัวใจ

มีไว้ให้เธอผู้เดียว

รักตัวเองรักมากนะรักที่สุด >3<

กลับมาได้ไหม? กลับมาอยู่กับเค้า เหอๆ

ยังไงเค้าไม่มีทางเลือกเรา

ถึงแม้เราจะจับมือกัน ไออุ่นมันยังเหมือนเดิม

แต่ตัวเค้าเองนั่นแหละที่ไม่เหมือนเดิม

ทุกอย่างมันคงจบแบบไม่ต้องเดาเลย จบกันแล้ว จบกันจริงๆหรอ

อยากย้อนเวลา ไม่ให้เราได้เจอกันจะดีกว่า เจ็บที่ต้องเห็นคนเราเดินไป

แบบไม่มีทางกลับมา แต่ก็ดีใจถ้าคนที่เรารักเดินทางไปพบกับความสุข

แต่เมื่อไรละที่เราจะทำใจได้ เรารักเค้า รักมากเหลือเกิน T^T

ทั้งๆที่เป็นครบรอบที่คบกัน

แต่ต้องห่างกันแบบนี้ เศร้านะขอรับ

คิดถึง คิดถึงจริงๆ

ถึงแม้จะไม่รู้เลยว่าถึงวันนั้นแล้วเราจะเดินด้วยกัน

หรือเราจะต้องจากกัน

แต่คิดถึงมากขอรับ เฮ้อ

รักมากเจ็บมาก เพิ่งจะเข้าใจเอง

ไม่รู้จะต้องทำยังไงให้เรากลับมาเหมือนเดิม

เราไม่รู้จริงๆ

ได้แต่รอ รอแบบมีความหวัง

รักไปแล้วอะ จะไปทวงคืนมาได้ยังไง?

รักตัวเองมากนะ มากจริงๆ